مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE[1]) و مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II (ARBs[2])به طور گسترده در درمان فشار خون بالا، بیماری مزمن کلیه و نارسایی قلبی استفاده می‌شوند. این داروها علاوه بر اثربخشی مناسب، دارای مزایایی همچون تحمل پذیری خوب و عوارض جانبی محدود می‌باشند. همچنین عوارضی که با دوزهای بالاتر دیورتیک‌ها یا مسدود کننده‌های بتا بر متابولیسم لیپید و گلوکز مشاهده می‌شود با این داروها دیده نمی‌شود. در این مقاله به طور خاص به بررسی عوارض جانبی داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین و مسدود کننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II پرداخته شده است.

اصطلاح PONV به طور معمول برای توصیف حالت تهوع و یا استفراغ در بخش مراقبت های پس از بی‌هوشی (PACU) یا در بازه 24 ساعته پس از عمل جراحی به کار می‌رود. اهمیت این موضوع به این خاطر است که حالت تهوع، استفراغ بعد از جراحی و پروسجرهای بی‌هوشی می‌تواند بهبودی پس از عمل را تحت تأثیر قرار دهد.

گزینه‌های موجود جهت مدیریت اختلالات انعقادی درچند دهه گذشته به طور پیوسته در حال گسترش بوده است و تعداد بیشتری از داروها جهت پیشگیری و مدیریت بیماری ترومبوآمبولیک در حال حاضر در دسترس می باشند.علاوه بر هپارین و آنتاگونیست‌های ویتامینK (مانند وارفارین)،ضدانعقادهایی که مستقیماً فعالیت آنزیمی ترومبین (فاکتور 2)وفاکتورXa (فاکتور 10 فعال) را در آبشار انعقادی هدف قرارمی‌دهند،وارد بازار دارویی شده‌اند. این داروها با عنوان داروهای ضدانعقاد خوراکی غیروابسته به ویتامین K یا به اختصار NOACs[1] یا DOACs [2] شناخته می‌شوند که عبارتند از مهارکننده های فاکتور 10 فعال ( شامل ریواروکسابان،آپیکسابان و ادوکسابان)و مهارکننده مستقیم ترومبین (شامل دابیگاتران اتکسیلات).

استئوپروز به معنی کاهش تراکم استخوانی و تخریب بافت استخوانی است که منجر به اختلال در توان استخوانی و افزایش خطر شکستگی می‌شود. بیش از 200 میلیون نفر در دنیا درگیر استئوپروز هستند. استئوپروز هم مردان و هم زنان را درگیر می‌کند، اما شیوع آن متفاوت است. از هر سه زن یک نفر و از هر پنج مرد یک نفر در ریسک شکستگی در طول عمر خود هستند.

رتینوپاتی دیابتی یکی از علل مهم از دست دادن بینایی بالغین در سراسر جهان است. به منظور به حداقل رساندن عوارض مرتبط با رتینوپاتی دیابتی و ادم ماکولای دیابتی که می‌تواند در هر مرحله یا در هر شدتی از رتینوپاتی رخ دهد، مداخلات پیشگیرانه و درمانی مورد بررسی قرار گرفته است. در‌این مقاله پاتوفیزیولوژی، طبقه بندی، پیشگیری و درمان رتینوپاتی دیابتی بحث خواهد شد.

استانداردهای مراقبت پزشکی در دیابت شامل توصیه‌های عملی بالینی ارائه شده توسط انجمن دیابت آمریکا است و هدف آن ارائه جزئیات مراقبت از بیماران دیابتی، اهداف و دستورالعمل‌های کلی درمانی و ابزارهایی برای ارزیابی کیفیت مراقبت است. در این مقاله دارودرمانی دیابت بحث خواهد شد.

پرفشاری خون تقریباً هفت تا ده درصد کل بارداری‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در صورت عدم درمان مناسب، می‌تواند منجر به عوارض و حتی مورتالیته در خانم‌ها شود. تعریف پرفشاری خون در بارداری فشار خون سیستولیک بالاتر از mm Hg 140 و فشار خون دیاستولیک بالاتر از mm Hg 90 است،که خود به چهار دسته طبقه بندی می‌شود

عفونت کلستریدیوئیدس (سابقا با نام کلستریدیوم) دیفیسیل (CDI[1]) یک بیماری بالقوه تهدید کننده حیات است که مهمترین علائم آن التهاب کولون و اسهال است.

در گذشته توصیه های مبنی بر شواهد، جهت درمان میاستنی گراویس به دلیل شواهد محدود از مطالعات کارآزمایی بالینی، پیشرفت اندکی داشتند.

دیابت یک بیماری مزمن پیچیده می باشد که نیاز به مراقبت پزشکی مداوم جهت کاهش ریسک فاکتورهای بیمار و کنترل دقیق قند خون می باشد. حمایت و آموزش مداوم، در زمینه کنترل بیماری توسط خود بیمار، نقش کلیدی در کاهش ریسک مشکلات حاد و طولانی مدت بیماری دارا می باشد